Skuld, skam og dårleg samvit - Eit kjenslemessig #Bermudatriangel! Fanga i så sterke kjensler, er det lett å miste seg sjølv!

Dei siste dagana etter at eg begynte å skrive denne bloggen, har eg brukt mykje tid på å tenke gjennom kva eg skal skrive om neste gong, og om det eg har på hjartet kan være interessant for andre. Det har derfor vore dagar med mykje refleksjon og ettertanke, refleksjon som har gitt meg ei uventa kjensle av ro og tryggleik. Ved å reflektere over livet slik det er no, slik det har vore, og ikkje minst vegen fram til i dag, ser eg at reisa har gjort meg sterkare, meir stolt og ikkje minst modigare. Dette er gode positive kjensler, som bygger opp sjølvet. Eg kjenner eg er på ein god stad, det føles bra, og livet er godt, eg har jobba hardt - det er forjent.

Å analysere desse gode kjenslene, gjer meg også merksam på at dette ikkje er noko eg er van med, tvert i mot har eg streva med heilt andre kjensler dei siste åra. Kjensler som skuld, skam og dårleg samvit har ligge langt framme i medvitet. Dei har gjort meg handlingslamma, nummen, sliten og lei. Dei har ført til låg sjølvkjensle og sjølvtillit - og kun hatt negativ innvirkning både i møtet med andre rundt meg, men også i møtet med meg sjølv. 

Eg har vorte svært oppmerksam på at skuld, skam og dårleg samvit heng saman, som eit kjenslemessig Bermudatriangel. Kjensler, så sterke at dei overskygger alt, og set grenser for ein sjølv utan at ein er klar over det, som er sjølvutslettande og gjer ein usynleg. Å oppdage og kartlegge desse mekanismane, og å prøve å finne årsaka, er eit møysommelig detektivarbeid, men også givande og interessant, fordi når dei først er avslørt, og tvinga fram i lyset - då ser ein klart kva dei har gjort med tilværet. Troll sprekk i sola, det gjer også dei vonde kjenslene. 

Denne kartlegginga har også gjort meg oppmerksom på kva som er ibuande hos meg, og på kva som er påført meg utanifrå - og då er ikkje vegen lang til å byrje å tenke på barndomen. Anten du likar det eller ikkje, du er eit resultat av oppseding og miljøet du er vakse opp i, utan at det betyr at det som er vanskeleg for meg, kan skuldast enkeltpersonar eller hendingar. Det er summen av dei erfaringane du har gjort deg, som er grunnlaget for den du er. 

Dette var ei a-ha-oppleving for meg, både med tanke på meg sjølv, men i enno større grad med tanke på kidsa. Kjæresten min er ein veldig smart mann, han sa følgande som har blitt mi nye læresetning når det gjeld barneoppsedinga. "Barn gjer ikkje som du seier - Barn gjer det du gjer" ... Dette gjorde meg umiddelbart litt svimmel, til eg skjønte at dette faktisk er ei erkjenning eg kan bruke til noko nyttig og konstruktivt. Eg kan, ved det eg seier og gjer, være ei positiv og inspirerandre kraft for borna mine. Ved å ta tak i mine svakheiter, stå opp for meg sjølv, og sjå muligheiter framfor begrensningar, vil det faktisk gjere at kidsa mine vil lære å gjere det same. Og omvendt, dersom eg vel å være inkonsekvent, unnvikande og usikker, vil mine born kunne "arve" desse karaktertrekka, og ende opp med å slite med dei same problema eg har og har hatt. Det er så enkelt og så komplisert, men er du klar over dette, trur eg du også kan endre di eiga atferd og tankesett, noko som vil gjere livet betre for deg sjølv og dei rundt deg. 

Eg tenker vidare, at når eg no har akseptert at den eg er er summen av mine erfaringar, på godt og vondt, kan eg også legge noko av det vanskelege bak meg, skulda, skammen og det dårlege samvitet skal ikkje lenger få spele hovudrolla i livet mitt - dei skal byttast ut mot nye positive kjensler, og eg skal møte fortida med rak rygg og senka skuldre. 

Eg fekk ei veldig fin melding då eg publiserte denne bloggen, frå ei venninne av søster mi - ei påminning om dei som høyrde til i mitt "gamle liv". Det å få ei så fin melding heimanfrå gjorde utruleg godt for meg, men denne påminninga vekka også mange vonde kjensler frå det som nok var den tyngste perioda i livet mitt, nemleg dei tre åra på ungdomsskulen ... noko som er eit heilt anna kapittel, og som eg tenker å skrive meir om seinare. Grunnen til at eg nevner det no, er fordi eg takka med ei melding der eg skreiv at det var utrulig fint å få ei melding frå heimstaden eg flytta/flykta frå ... som igjen fekk meg til å tenke på Dum Dum Boys´ "Hagelangs" ... Og eg vil derfor avslutte med ei setning frå denne sangen: "Nabolaget her er fullt av skrømt, aldri flytta herfra, jeg har rømt - Jeg var en annen dengang da ...

Alt godt! 




 

Én kommentar

annicah

02.03.2014 kl.11:04

Du skal være stolt over deg selv. Stå på :D

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits