Instruksjonar for ein dårleg dag!

Det har gått nokre veker sidan mitt førre blogginnlegg, og det har si årsak i at eg har hatt ferie, men også at eg behøvde å ta ei lita pause frå bloggen og kvardagens kjas og mas. For å være heilt ærlig, vart det litt overveldande med all oppmerksemda eg fekk då eg starta bloggen, sjølv om det for det aller meste har vore ei positiv oppleving. Det vart nokre store steg frå nettintervju på Gaysir, via radiointervju på Norgesglasset på P1, fram til Frokost-TV på God Morgon Noreg på TV2. Og alt dette for ein som ikkje kunne rekke opp handa i timen på vidaregåande utan at orda stokka seg, og raudnen brann i kinna.

Eg har gått ein lang veg, eg er stolt av meg sjølv. 

No er ferien dessverre over, 16 fantastiske dagar, fulle av sterke inntrykk, sterke fargar, lukter og smakar. Destinasjonen var India, og for ein nordboar, er vel India så langt ein kan kome unna den norske kvardagen, på godt og på vondt. Tenkjer å skrive meir om ferien seinare, ispedd nokre bilete frå turen, fordi dette innlegget handlar mest om korleis det var å kome heim igjen.

Og vi snakkar buklanding, frå å verte oppvarta etter alle kunstens reglar, køyrd hit og dit for ein tiar, og frå å møte smilande mennesker over alt, vart det eit større kultursjokk å kome heim igjen til Noreg, enn det var å kome til India. Det er ein klisjé, men Inderane verkar både fornøgde og lukkelege, til tross for harde levekår og fattigdom. Og dei tek i mot rike turistar med åpne armer, både fordi dei kan tene godt på turistane, men mest trur eg, fordi dei er gjestfrie, åpne og nysgjerrige. Og for ein nordboar, er dette både eksotisk og sjarmerande, sjølv om vi vart bondefanga fleire gongar, sit eg igjen med eit smil om munnen, fordi det likevel var ei god og morosam oppleving. 

Det eg gleda meg aller mest til med å kome heim, var å sjå att borna, denne ferien er den lengste perioden eg har vore borte frå dei, og sjølv om vi hadde kontakt via Skype (som vart sporadisk på grunn av dårleg nettdekning) - var det å halde dei i armane igjen og gi dei ein stor kos, den beste beløninga ein pappa kan få. Og eg klagar ikkje, men overgongen frå ferie til pappakvardag vart ganske tøff, fordi no var det plutseleg berre meg og ungane - igjen. Trur det var kombinasjonen av sakn etter ferien og alle folka vi var saman med, til det å plutseleg være einsam med borna som gjorde at eg fekk ein liten nedtur. Noko som slett ikkje føltes bra, og eg fekk dårleg samvit for å føle som eg gjorde, eg følte meg utakknemleg. Det var også ein overgong med tanke på meg og kjæresten, frå å ha all verdas tid til kvarandre, vart det plutseleg ikkje tid til noko som helst. 

Han reiste vidare direkte på konferanse, og eg fekk såvidt pakka ut kofferten før eg og ungane skulle flyge til Sunnmøre i konfirmasjon, så det vart hektisk, svært hektisk for oss begge ...

Sjølv om eg grua meg litt til reisa med to små born, så gjekk reisa knirkefritt. Borna var så glade for å skulle ta fly og buss, og for å skulle sjå igjen besteforeldre og søskenbarn, og gleda deira smitta over på meg, så reisa og turen vart ein opptur, bokstavelig tala. Å gå ut av flyet på Vigra i strålande sol, kjenne den friske ramsalte sjølufta, og sjå Sunnmørsalpane i bakgrunnen - fekk hjartet mitt til å pumpe raskare, og eg kjende stor glede over å være attende på heimtraktene, og familien var så glade for å sjå borna, (og meg vonar eg) - og dei korte dagane frå laurdag til søndag gjekk unna i ekspressfart. Og det var ei god helg, godt å sjå att familien, flott å være med i konfirmasjonen til niesa mi, og godt å bli teken vare på av familien, som ellers bur så altfor langt unna. Det var også stas for borna, ikkje minst for dotter mi, som verkeleg har funne tonen med nabojenta til søster mi, og dei hang saman heile dagen både laurdagen og søndagen, og då tida for avreise kom, vart det tungt for dei å seie hadet til kvarandre. Men vi hadde allereie utarbeida ein liten plan, fordi det var første mai veka etter, og fri på skulen fredag for dotter mi, avtalte vi at ho kunne få reise opp att til Sunnmøre åleine, noko ho vart jublande glad for. Så eg bestile flybillett med klump i magen, fordi jenta mi skulle reise åleine, men ho var så roleg og bestemt at det ikkje var noko å bekymre seg for. Så onsdag fulgte eg ho til flyet på Gardermoen, og passa på at ho kom seg vel avgarde. 

Så denne helge er det berre meg og sonen som er heime, og det er godt å vite at jenta mi koser seg i lag med familien min heime, og det er godt for meg å få god tid til å ha far-son tid med minstemann. Kva anna skal eg seie enn at eg kjenner meg heldig og privilgert. Seinare i dag, er det middag hos ein kompis, og då vert også kjæresten med.

No tenker eg avslutte dette innlegget med å fortelle om inspirasjonen som gjorde at eg satte meg ned for å skrive att, og det er ein video som heiter "Instructions for a bad day", som eg gjerne vil dele med så mange som mogleg. Den handlar om at du og eg ikkje må være redde for å seie korleis vi har det, om vi har ein dårleg dag, så vit at alt kan bli betre neste dag, eller neste time. Ser du berre mørke skyer i horisonten, så skin sola eller månen alltid over skyene. Og ser du nokon som ikkje har det bra, så kan eit smil eller ei utstrakt hand, bety ein enorm forskjell for den du smiler til. Med fare for å bli heilt "Oprah Winfrey" her, så avsluttar eg no - med videoen som gav meg noko ekstra i dag - og eg vonar du får noko ut av den - også sjølv om dagen din er god i dag : 

Alt godt! 



 

 

 

 

 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits