Gøyme og leite - Mørkegjemsel!

Eg sat heime i stova og såg på fjernsyn, det var ein heilt vanleg kveld i slutten av august det året eg hadde byrja i sjuande klasse på ungdomsskulen. Det ringde på døra, eg gjekk for å åpne. Det var to jenter, den eine frå litt lenger framme i bygda, og den andre jenta var nabojenta. Dei lurte på om eg ville være med og leike gøyme og leite, noko vi ofte gjorde i byggefeltet der eg budde. Eg stussa litt over at jenta frå lenger framme i bygda var der, men eg vart så glad for å verte invitert med, at eg skunda meg å kle på meg, og gjekk ut til dei andre ...

Nede i vegen i byggefeltet stod det ein gjeng med gutar og venta, gutar frå heile bygda, gutar på min eigen alder. Ingen andre jenter frå byggefeltet var der ... igjen, eg stussa litt over dette, men tenkte ikkje meir enn akkurat det at dette var litt pussig. 

 - Eg kan stå! - seier ein av gutane - ein som aldri hadde vore med på gøyme og leite før. Og slik vart det, han gjekk bort til transformatorboksa for å telle, slik det var vanleg for den som skulle finne dei som gøymde seg.

- Kom, vi går denne vegen - seier ein av dei andre gutane, også han ein som ikkje pleide være med til vanleg. I ettertid ser eg at teikna var mange på at dette ikkje var gøyme og leite slik det brukte å være ...

Heile gjengen gjekk gjennom eplehagen til ei eldre dame i nærleiken, det var mørkt i huset, og heile hagen låg i skugge. Alle gutane plukka med seg epler, så eg gjorde det same medan vi gjekk for å finne ein plass å gøyme oss. Eg trilla eit eple over skuldra på naboguten for moro skuld, han snudde seg berre og såg på meg med eit blikk eg tolka som oppgitt over påfunnet mitt, men som eg seinare skulle skjøne betydde noko anna. 

 - Vi stoppar her - sa guten som førte an, det var ved sidan av eit uthus i same hagen, og der vart heile gjengen ståande å vente ...

Brått hoppa guten som skulle finne oss fram i frå mørket, og fanga meg bakfra med eit fast grep om halsen på meg. Eg trudde først han berre tulla, og prøvde å vri meg laus medan eg lo. Det var ingenting å le av, dette var ikkje lenger ein leik ... 

Eg forstod ingenting, og vart først veldig overraska, før eg skjøna at dette var planlagt ned i minste detalj. Dei andre gutane stod i halvsirkel rundt oss, dei smilte og lo, her var det ein som skulle få gjennomgå, denne personen var meg. 

 -No skal du få igjen - seier guten. - Få igjen for kva, seier eg, eg har ikkje gjort deg noko .. Men det hadde eg tydelegvis gjort, dette var nemleg hevnen for ei episode på skulen ein eller to dagar før, då klassa hadde stått i gangen i underetasjen på skulen og venta på at læraren skulle kome før musikktimen. Eg stod og lente meg inntil ein vegg, då same person brått spente beina unna på meg, slik at eg falt bakover og slo hovudet hardt i murveggen. Då vart eg så sint på han at eg hoppa på han og reiv han over ende, og vi sloss heilt til nokon ropte at no kom læraren ...

Dette skulle han altså hevne, og så langt gjekk planen hans akkurat som den skulle ... Eg kika meg rundt, såg på dei som stod rundt meg om det var noko hjelp å få ... alle smilte og kika hånleg tilbake, dei var sjølvsagt med på planen alle saman. Dei to jentene var for lengst borte. 

Eg vart heilt paralysert, skjønte ikkje at nokon kunne gjere dette mot meg, og nekta å svare han, nekta å be om nåde. Til slutt lot eg han berre halde meg fast, eg trur eg tenkte at snart sluttar han ... snart kan eg vel få gå ... 

Men han slutta ikkje, planen hadde fleire faser, han drog meg vidare ned mot vegen, og der medan han heldt meg like fast, begynte dei andre gutane å kaste epler på meg. Eg veit ikkje kor mange epler som traff, eller kor lenge det varte, men eg hugsar smerta då epla traff meg i magen, på låra og beina. Eg beit tennene saman, eg skulle ikkje gi dei tilfredsstillelsen av å sjå meg grine, eller be om nåde.

Eg fokuserte blikket på ein av gutane som eg hadde rekna som ein ven av meg, som også var der, han kaste ikkje epler, men han gjorde ikkje noko for å hjelpe meg ... Eg kjenner enno kjensla av sviket hans og merkeleg nok, er det ei av dei kjenslene som er vondast når eg tenkjer tilbake på denne hendinga. 

Til slutt hadde dei ikkje fleire epler igjen, og han som heldt meg prøvde igjen å få meg til å snakke, men eg sa ikkje eit ord, noko som tydelegvis ikkje var ein del av planen ... så han kasta meg av all kraft utfor vegen, ned ei bratt skråning. Eg tumla nedover gjennom busker og over steinar. Men eg kom meg på beina og kraup opp att, han fanga meg igjen, kravde ei unnskyldning igjen, men eg svarte fortsatt ikkje, så han kasta meg utfor ein gong til, medan dei andre stod og kika på og lo ... Denne latteren, over audmjukinga og makta han viste overfor meg - var som underhaldning for dei ... 

Eg kravla opp skråninga igjen - leita fortvila med blikket etter hjelp, men det var heilt stille, ikkje ein bil eller nokon andre var å sjå - og å rope etter hjelp såg eg på som ei enda større audmjuking ... Og han kasta meg utfor ein tredje gong, og ropte etter meg eit eller anna eg ikkje oppfatta ... eg var heilt nummen i heile kroppen, og kjende ikkje lenger smerte.

Då eg kraup opp for tredje gong, var alle borte, og eg sprang i panikk opp igjen til huset vårt, medan tårene trilla og eg heiv etter pusten. Eg var våt, skiten og fornedra, og gjekk så stille i døra eg kunne, så ikkje pappa skulle sjå korleis eg såg ut då eg kom inn. Deretter gjekk eg rett inn på rommet mitt, låste døra, tok av meg dei skitne kleda og heiv meg på senga, medan eg helt puta foran andletet, så ikkje pappa skulle høyre hikstinga og hulkinga mi ...

Så tok eg beltet av buksa ... la det rundt halsen, medan eg stramma det, eit hakk av gongen, heilt til beltet stramma så hardt at eg ikkje fekk puste ... det var nok meir eit utslag av fortvilelse enn eit ønske om å dø, for eg slakka opp igjen beltet umiddelbart og heiv meg på senga, og der vart eg liggande heilt heilt stille ... 

Etterkvart kom pappa og banka på døra, eg svarte ikkje, han banka igjen, eg svarte ikkje. - Øyvind, kva er det, spør han frå andre sida, - ikkje noko seier eg, men sjølvsagt skjønte han at noko var gale. - Eg ville ikkje seie noko til han, dette var for vanskeleg og flaut å fortelle han ... og han spurte om mamma, som var på eit eller anna arrangement på samfunnshuset, skulle kome heim. - Ja svarte eg gråtkvalt. Og då ho kom brast det fullstending for meg ... og dei fekk servert heile historia.

No i ettertida har eg gløymt kva som hende i dagane og vekene etterpå ... eg hugsar ikkje om det fekk noko etterspel for nokon av dei som var med - Men eg ser i ettertid at ikkje berre var dette grov mobbing, det var også eit overgrep og ei svært traumatisk oppleving - og det skulle kome fleire ...

 

5 kommentarer

Prinsesse Line

14.05.2014 kl.01:29

fin blogg:D

th

02.06.2014 kl.16:36

Nå triller tårene mine her. Jeg er helt tom for ord, men ville bare sende en virtuell klem, og mange gode tanker.

Skeiv Pappa

02.06.2014 kl.18:12

th: Hei! Takk for gode tanker og virtuell klem :)

George

27.08.2014 kl.12:58

Hei,

Kjenner meg igjen i din situasjon.

Trøsten får være at jeg og du er sterkere enn disse nå i voksen alder:-)

Skeiv Pappa

05.09.2014 kl.21:04

George: Takk og så fint at du også har blitt sterkare etter dine opplevingar.

Alt godt Øyvind

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits