Break these patterns - bryt ut av gamle mønster, ikkje hald deg sjølv nede ...

Dette innlegget skreiv eg for nokre dagar sidan, var ikkje heilt sikker på om eg skulle publisere det, men etter å ha lese gjennom det nokre gongar, kjenner eg meg nøgd med det eg har skrive ... så her kjem innlegget om å kjenne på sterke krefter ...

I kveld har eg kjent meg liten, makteslaus i møte med sterke krefter som ikkje vil det som er godt for meg, som ikkje vil løfte meg opp og fram, men tvert i mot halde meg nede ... Skal eg la desse kreftene vinne og la dei få definere korleis livet mitt skal være? Skal dei få begrense meg og mine moglegheiter for å realisere meg sjølv? Og kvifor tenker eg at så mykje kjennes håplaust akkurat i kveld? 

Det er ikkje godt å vite kor dei negative tankerekkene startar, men eg skjønar dei dukker opp når eg går utanfor komfortsona mi - som eg har gjort i dag.  

Å gå utanfor komfortsona har aktivisert gamle tankemønster, motorvegar i hjerna , som i kveld er tett trafikerte, fylte av gamle tankar om at eg ikkje er noko verdt, om at eg er ubrukeleg og udugeleg, om at eg ikkje fortjener å være lukkeleg, ikkje fortjener å bli sett eller hørt, og at ingen bryr seg om eit håplaust tilfelle som meg.

Men noko er annaleis i kveld - i kveld kjenner eg att desse tankana, i kveld skjønar eg kvifor dei dukkar opp, og ikkje minst kor dei kjem i frå ... og enda betre, eg veit at dei berre er nettopp det, skrømt frå fortida, tilbakelagte hendingar som ikkje lenger skal få definisjonsmakt i livet mitt ... I kveld forstår eg at dei sterke vonde kreftene -  er krefter som er drivne av meg sjølv - gamle mønster eg sjølv held i live ... som eg har teke inn, internalisert og gjort til mi eiga sanning ... Men eg ser dei, kjemper mot dei, tek luven av dei, ein etter ein ... eg bryt ut av dei gamle mønstera, og skapar nye med positive forteikn. 

Eg skaper nye mønstre ved å fokusere på det eg har utført i dag, kor sterk eg har vore som har gått utanfor komfortsona, holdt fokus, stilt krav, talt paven midt i mot ... bokstaveleg tala, (utan at eg vil utdjupe det meir enn akkurat det), og stått opp for meg sjølv, og for dotter mi.

Og alt heng saman - fortid blander seg med notid - og kvelden er farga av dagens hendingar ...

Dagen byrja då også med bekymringar, då dotter mi fortalte om ein gut på skulen som hadde plaga henne og ei venninne over lengre tid, som hadde erta dei og trua dei med juling. Først vart eg veldig sint på denne guten, sint for at mi vesle jente skulle grue seg til å gå på skulen og være redd for at han skulle være slem mot ho ... og ikkje minst sint på skulen og dei som jobba der, som ikkje holdt godt nok auge med elevane. Men eg skjønte raskt at å være sint ikkje var så konstruktivt i dette tilfellet, her måtte eg gjere noko konkret, og eg måtte gjere det umiddelbart for å vise dotter mi at eg tok ho på alvor

Eg lovte ho difor at eg skulle bli med ho på skulen og snakke med styraren i klassa hennar. Eg forsikra henne også om at det var veldig bra at ho fortalde meg dette, og at ingen - absolutt ingen har lov eller rett til å utsette ho for hverken mobbing eller truslar ...

(Og dette utløyste mange vonde minner frå mi eiga skuletid, om ein liten gut som vart utsatt for det eine vondare enn det andre, som var liten redd og forsvarlaus, utan at nokon såg eller gjorde noko med det. Og forsøkte eg å gjere noko med det sjølv - fekk eg svar på tiltale. Eg hugsar enno ein lærars svar i ei foreldresamtale då eg fortalte at det var mange som plaga meg: "Ja han Øyvind kan no være skarp i målet sjølv han, og han kan no erte litt han óg" ... og med det fekk eg kjensla av at eg fortjente å verte mobba og plaga, og at det var med skulens velsigning, fordi eg kunne svare skarpt, eller hadde vore med å erte sjølv.)

Og eg gjorde då også som eg hadde lova dotter mi, men det var nok ikkje det beste tidspunktet å få lufta mi bekymring på, akkurat i det klokka ringde inn og alle elevane skulle inn på skulen. men eg  fekk då nokre ord med styraren, og forklart kva som hadde hendt. Svaret hennar var at "Jo, dei kjente til denne guten, og ja han var under oppsyn" ... det gjorde meg først letta, og eg gjekk derifrå fornøgd med å ha sagt i frå ... men så slo det meg; dette var altså ein gut dei kjende til, som var under oppsyn, og likevel hadde han spelerom til å plage medelevane sine? Eg satte meg difor ned og skreiv ei bekymringsmelding til Rektor, der eg forklarte situasjonen, og at eg ville ha ei tilbakemelding på kva som var deira strategi overfor denne guten og kva for tiltak som var iverksatt ...

Svaret som kom frå skulen og rektor var mildt sagt overraskande - og ikkje minst gledeleg. Dei svarte at dei tok meldinga mi på høgste alvor og takka for at eg sa i frå, vidare at dei hadde ein strategi på å snakke både med både den som krenka, og ikkje minst den som vart krenka. Og berre det at dei brukte desse uttrykka istadenfor mobbar og mobbeoffer, det synes eg er svært positivt. Og like positivt var det at studieinnspektør hadde teke seg god tid til å snakke med dotter mi og venninna om det som hadde hendt. Dei skreiv også generelt om kva eg som forelder kunne gjere, om den uønska atferda ikkje stoppa. Eg kjende meg svært tilfreds etter å ha lese denne meldinga, og eg kjende at både dotter mi og eg sjølv vart tekne på alvor.

Eg kjende likevel eit lite stikk i magen - tenk om skulen eg gjekk på og Rektor på denne skulen hadde vore like oppmerksame og hatt så gode strategiar mot krenkande atferd då eg var liten ... Men hadde eg ikkje hatt dei erfaringane eg har, så hadde eg kanskje ikkje klart å være så handlekraftig som eg var i dag? ...

Bodskapen min i dag, er like enkel som den er komplisert! Bryt ut av dei gamle mønstra, men bruk erfaringane du har gjort deg til å gjere deg sjølv sterkare. Ikkje la gamle sanningar som ikkje er dine leve vidare ... Skap nye sanningar med positive forteikn ved å utfordre deg sjølv! 

Alt godt!

Øyvind


DMpsz5-Iyu4




2 kommentarer

George

27.08.2014 kl.13:00

Kjempebra!

Motgang gjør deg sterkere.

Skeiv Pappa

05.09.2014 kl.21:06

George: Motgang kan gjere deg sterkare - motgang kan også knekke deg ... av og til klarer ein seg aleine, andre gongar behøver ein hjelp av familie og gode vener. Ikkje alle har dei ressursane tilgjengeleg - desto større grunn til å føle takksemd når ein klarer å lande på begge beina etter tøffe tider.

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits