Frå solfylt sommarferie til hardt møte med veggen ... og frå veggen hoppa styggen ned på ryggen ...

Siste innlegget i denne bloggen skreiv eg i byrjinga på sommarferien, livet var lett og alt såg lyst ut ...

Eg kan med handa på hjartet seie at eg ikkje har gått inn i ein ferie med slike forventningar som i år. Og sommarferien byrja då også svært bra, borna var alt på ferie med mor, så eg og kjærasten fekk nyte solfylte dagar i Oslo by, med sykkelturar til Huk og rundt omkring. Deretter tur til Sunnmøre, med besøk på Bacalao-restaurant i Ålesund i 28 C, fantastisk fjelltur med kjærasten, søster hans og hennar sambo i heimbygda mi, køyretur sørover med borna, med stopp i Grimstad og Kristiansand dyrepark, før siste etappe av ferien med borna vart avslutta på ei idyllisk hytte utanfor Stavern. ... Og i skuggen lurte styggen, han likte slett ikkje at eg hadde det så bra ...

Eg veit ikkje kva som hende eller når det byrja gå gale, men etter nokre ubehagelege samtalar og diskusjonar med kjærasten vart tvilen sådd i meg, hadde vi det eigentleg så bra som eg hadde gått rundt og trudd? ... Og tvilen fekk næring av ytterlegare hendingar som eg ikkje tenkjer å gå i detalj om, men når vi endeleg byrja siste del av ferien, hadde forholdet vårt alt fått fleire skrammer og små sår som ikkje ville gro ... 

Turen gjekk vidare til Barcelona, der vi sjekka inn på Axel Hotel, eit såkalla "heterofriendly" hotel, med for det meste skeivt klientell. Eg hadde budd der før, og hugsa det som ein bra stad midt i sentrum av byens pulserande uteliv ... Erfaringsmessig endte vi jo likevel opp på taket av dette hotellet då vi var i Barcelona sommaren 2013, då det var kjend som ein bra vorspielstad og mingleplass. Men var det ein bra stad for å take vare på kvarandre og pleie kjærleiken? ... Svaret er dessverre nei, noko som vart ei dyrekjøpt erfaring, og som eg tenkjer vart opptakta til at forholdet vart slutt nokre veker etter at vi hadde kome tilbake til Oslo. 

Og brotet gjorde vondt, svært vondt ... Oppe i det heile var det likevel ei trøyst at vi begge var einige i at det var til det beste at vi gjekk kvar til vårt, med den erkjenninga at vi hadde prøvd å få det til, men dessverre ikkje lukkast ... Vi skildes med lovnadar om at vi etterkvart skulle kunne møtast og omgås som vener, når det hadde gått lang nok tid til at det ikkje lenger var sårt å sjåast ... 

Dei neste vekene var tunge og saknet var stort, tvilen reiv og sleit i meg, og eg var slett ikkje sikker på at vi hadde teke den rette avgjerdsla, og eg veit at det var tungt for eksen også ... Tinga mine som stod att i leiligheita hans fekk stå, eg orka ikkje tanken på å dra og hente dei, og difor utsette eg det lenge. Og då eg endeleg klarte å take mot til meg for å hende dei, vart det like fult av kjensler som eg frykta. Vi gret begge ein skvett ,veksla gode ord til kvarandre, og så køyrde eg frå han og leiligheita for siste gong, med bilen full av ein sykkel, sommarklede og ein stor klump i halsen.

Og oppe i dette skulle eg halde kvardagen i gong, take vare på borna, og jobbe som normalt ... Det første var heldigvis lettare enn eg hadde frykta, tida med borna er og har alltid vore god, og eg forklarte så godt eg kunne at no var vi ikkje kjæraster lenger og at vi ikkje kom til å møte han noko meir framover. Minstemann vart lei seg og spurte mange spørsmål om kvifor, medan eldstejenta tok det meir med fatning.

Det var sannsynligvis brotet med eksen som gjorde at styggen fekk bite seg fast med vonde tankar og kjensler som gjorde meg utrygg og redd. Redd for ein alvorleg sjukdom eg allereie var utreda og friskmeldt frå. 

Lang historie kort. I fjor sommar merka eg nokre muskelrykningar i leggane medan vi var på sommarferie i Sverige. Dum som eg var googla eg muskelrykningar, og mot meg med store bokstavar lyste ALS. Og eg leste og leste, og fann ut på eiga hand at fleire av symptoma stemte. Eg gjekk til fastlegen min, som avviste det heile som svært svært usannsynleg, men eg vart ikkje beroliga, og rykningane vart verre og hyppigare. 

Så eg gjekk til ein fysioterapeut for ein sjekk. Han virka også av den oppfatninga at dette var usannsynleg, men gjorde ei undersøking likevel. Midt i undersøkinga gjekk han ut og kom inn att med ein kollega. Kollegaen gjorde same sjekken, og dei var begge samde om at eg hadde noko dei kalla clonus, ein slags overreaksjon i refleksen i beina. Dette var også eit symptom på sjukdomen eg frykta, og eg gjekk inn i ein alarmberedskap der eg var viss på at utfallet ville være katastrofalt. Eg såg for meg det aller aller verste. 

På grunn av desse funna og symptoma, vart eg så innlagd på Ullevål Sjukehus for utredning, og i 5 heile dagar gjekk eg gjennom alle moglege testar for å finne ut om det var noko gale. Skal ikkje gå i detalj om kva testane gjekk ut på, men nokon av dei var svært ubehagelege i seg sjølv. Heldigvis, ingen av testane viste noko teikn hverken til ALS eller MS, og Overlegen kunne med sikkerheit seie at då var det ikkje noko å bekymre seg for. Likevel var det noko i måten ho snakka på som ikkje gjorde meg heilt trygg, og den vesle tvilen vart liggande i bakhovudet.

Det var altså denne tvilen som blussa opp igjen no i haust, då rykningane vart både hyppigare og meir spreidde rundt i kroppen, til og med i tunga fekk eg rykningar ein dag, og då heldt eg på å gå i bakken av angst og redsle. Eg fekk rett og slett panikk, og ringde først eksen som óg er lege, og deretter ein ekspert på Rikshospitalet,  som ordna ein kontrolltime. Heldigvis gjorde både eksen og eksperten på Rikshospitalet ein god jobb med å roe meg ned umiddelbart, men styggen jobba overtid, og tankana kretsa stadig rundt den fryktelege sjukdomen. 

Dei neste vekene trente eg så mykje eg kunne, eg trente hardt og intensivt fordi når eg trente og kjende at kroppen fungerte, kjende eg meg i alle fall trygg så lenge eg var i aktivitet ... Men all treninga tok jo også på kroppen og stivheita og stølheita tolka eg også som teikn på at noko var gale ... Det vart ein vond sirkel ...

Redninga vart ein psykolog eg har gått til i ei periode for å bearbeide alle dei store endringane i livet mitt dei siste åra. Han er god på kognitiv psykologi, altså korleis tankane våre påverkar kropp og sjel. Han var ikkje i tvil om at eg var frisk, og at det var frykta i seg sjølv som gjorde at kroppen oppførte seg som den gjorde, at redsla eg kjende hadde satt kroppen i alarmberedskap, med den effekten at eg vart enda meir anspent noko som førte til sterkare og fleire muskelrykningar. Og samtalene med han har vore effektive og gode, sjølv om eg fortsatt har ein veg å gå for å slutte å bekymre meg så mykje som eg gjer. 

- Og i enden av tunellen byrja dei første solstrålane å skine inn ... mørkret og styggen fekk motstand, og han likte slett ikkje lyset som byrja skine og svi han i augene ... 

I dag var dagen for den frykta kontrollen på Rikshospitalet, frykta og etterlengta, fordi den ville gi endeleg svar på stoda, og om eg var sjuk eller ikkje ... Eg var ikkje høg i hatten då eg sat på venterommet på Riksen tidlegare i dag, men håpet var jo der også om at dette kom til å gå bra, om enn så lite det var. 

Endeleg vart det min tur, og eg fekk kle av meg for ein full fysisk sjekk av kroppen, og legen var grundig og tok seg god tid, og sjekka av den eine testen etter den andre. Rutinert som han er gav han tilbakemeldingar etterkvart om at dette var bra, og dette var slik det skulle, og det var også konklusjonen hans til slutt. Alt var i orden, og det var ingen teikn til det eg frykta. Han tok seg også god tid til å prate etter undersøkinga, og understøtta psykologens tilbakemelding om kor sterk tanken kraft var når det gjaldt påvirking av kroppen. Han sa også at han merka veldig godt kor anspent eg var, og at dette langt på veg kunne forklare dei symptoma eg hadde.

Så eg er frisk, hurra for det. Eg er så glad og så letta no, letta og sliten ... og no byrjar jobben med å overbevise kroppen og tankane mine også om at eg er frisk!
Uansett, betre beskjed kunne eg ikkje fått ein fredag ettermiddag :)

No sit eg altså i sofaen og skriv dette, drikk te og et mørk sjokolade, og i morgon ventar ein heilt ny dag, med nye moglegheiter ... fri for styggen!  

Takk til OnklP - for årets beste låt! :)

 



 

 

 

2 kommentarer

09.11.2014 kl.04:48

Fint innlegg.

Jeg er syk nå (lavt stoffskiftet) og sykdommen gir mange symptomer og jo mer jeg leser på nett, jo mer trur jeg at jeg har ditt og datt. Trudd jeg har hatt alle slags kreftsykdommer, ebola, hjerteinfarkt, blodpropp m.m og jeg sliter fortsatt med å tro at jeg er alvorlig syk. Kjedelig å ha det sånn.

Lykke til videre:)

-Headsick

Skeiv Pappa

09.11.2014 kl.23:53

Anonym: Hei! Leste nokre av innlegga i bloggen din, og kjenner meg igjen i det du skriv om angsten og dei vonde kjenslene rundt kroppen, og om det er noko alvorleg gale. Må berre spørre om du har snakka med ein psykolog om dette? ... Det hjelper i alle fall meg!

Ynskjer deg alt godt!

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits