Kjensla av å sitte inne i eit telt som liten, medan regnet tromma på teltduken ...

- Kjensla av å være trygg, tørr og varm, med eit teppe, og ei skål med kjeks ... kanskje ein liten termos med raud saft og eit teikneserieblad ... Lykke, fullkomen lykke. Verda utanfor eksisterte ikkje, ansvar og plikter var du heilt fri for ... Det var berre deg, teltet, og regnet som tromma på teltduken ... 

Kanskje er det difor eg enno vert så trygg og roleg av å høyre regnet, difor eg alltid åpnar vindauget så lyden skal bære heilt inn i senga, inn i varmen - inn i tryggleiken. Difor eg søv ekstra godt når regnet trommar på vindauget eller taket ... Fordi det minner om kjensla av barndom, lykke, og uskuld?

- Som eg lengtar tilbake stundom, når kvardagen og vaksenlivet tek på, når eg hastar avgarde på jobb, stressar for å rekke buss eller t-bane etter at eg har levert borna i barnehagen og skulen ... Eg undrar på om det er fordi eg misunnar dei deira uskuld og bekymringsløyse, at eg vert morsk i stemma og stram i maska, når dei ikkje vil kle på seg, når dei somlar med å ta på sko og jakke. - Har eg alt gløymt at eg gjorde det same som liten? ... at mor mi nok streva like mykje med å få meg ut gjennom døra om morgonen når eg skulle på skulen? ...

Det er mogleg at eg kjenner ekstra mykje på melankolien over eigen barndom no, når jula nærmar seg, og borna gler seg, medan eg ikkje gler meg i det heile teke og tenker at jula berre er stress og mas. For dei kan ikkje dagane gå fort nok fram til julaften, for meg kan ikkje dagane gå fort nok til jula er over. Eg tek meg i det, det må kanskje ikkje være slik, det bør absolutt ikkje være slik. Kanskje var det noko som gjekk sundt då eg kom ut av skapet, og flytta ut av heimen, kanskje forsvann julestemninga i dragsuget då A4-livet brast? ... Kanskje er det på tide å finne julekjensla att, om ikkje for meg, så i alle fall for bornas skuld? ... 

Eg veit jo utan tvil at det dårlege samvitet ligg og vakar rett undar yta, fordi vi ikkje skal feire jul saman med mor deira i år, rett nok var vi ikkje saman i fjor heller, men då hadde eg ein kjærast, og var saman med han på julaften, medan borna var hos mor. I år er det omvendt, borna er hos meg, medan mor deira feirar saman med familien til sin nye sambuar. Ho klarer seg nok, men eg har samvitskvaler fordi borna ikkjer er med mor ... Eg er sjølvsagt glad for at mine foreldre får være besteforeldre for borna i jula, og eg vonar også at eg klarer å slappe av heime desse korte dagane eg skal være der, men det er krevjande å reise heim utan kjærast, krevjande å være vaksen åleine i barndomsheimen. Det er noko som er gale i balansen, ein skal jo helst være to vaksne saman når ein er hos sine foreldre. To i ein urokkeleg union, to som er allierte og som saman held råd og legg planar, som står i mot velmeinande råd og til tider kvelande omsorg. Når eg no er åleine, kjenner eg meg meir sårbar, mindre sterk ... meir einsam. Foreldre kan ikkje fylle tomrommet etter ein partner ... born kan heller ikkje det, sjølv om borna er den aller største gleda og trøysta i livet mitt. 

Likevel er det ein del av meg som lengtar heim ... Som lengtar etter kjensla av barndomens jul, som kjenner at  julekjensla og julestemninga ligg og vakar i utkanten av medvitet, akkurat utanfor rekkevidde, som kan anast og lokkast nærare av lukta av peparkaker, men som likevel ikkje lar seg fange. - Kanskje kjem denne kjensla når eg kjem heim denne gongen, kanskje kjem ho ikkje ... Men om eg klarer å gi borna den jula dei ynskjer seg og forventar, då trur eg jula i år kan bli ei god jul for meg også ... Og aller mest ønsker eg kjensla av å sitte inne i eit telt medan regnet trommar på teltduken ...

Alt godt!

Øyvind 

 

 

Én kommentar

Cornelia

14.12.2014 kl.07:26

Du er mer enn bra nok for barna dine selv om du er alene. Pust dypt med magen, gråt en skvett og ha en fin jul. Du er en bra fyr, og det vet barna dine. Og det er faktisk bare inni hodet ditt at man MÅ være to voksne. Du MÅ ingenting, du er bra nok som du er.

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits