Don´t be a drag just be a Queen ... kvifor er det så skamfullt for ein mann å være feminin?

"Jævla femidott" smalt det frå ei av jentene i klassa mi på ungdomsskulen då eg passerte ho på veg inn i klasserommet! Det sat som eit skot i magen! Kva femidott? Er eg femi? ... Eg kjente umiddelbart skammen brenne i kinna, og eg kjende ein klump i halsen som stadig vaks seg større og større. Var det slik alle dei andre på skulen såg på meg, som ein jævla feminin dott? Eg trur dette var det aller verste ho kunne ha sagt til meg, og det fekk også store konsekvensar. Jævla femidott vart hengande på meg resten av ungdomsskuletida, eg var brennmerka ...

Det var som om ho hadde planta ein kreftsvulst i meg, som vaks og spredde seg i heile kroppen, heilt til eg sjølv trudde på det ho kalla meg, heilt til eg vart den jævla femidotten ho meinte eg var. Men kvifor traff ho innertier på meg med denne krenkelsen? Kva var det i meg som gjorde at den vonde kommentaren fekk grobunn og gode vilkår til å vekse seg større?

Eg hugsar enno mi første oppleving av at det å være gut og gjere noko som vart rekna som feminint ikkje var ok. Det var ein bursdag til ein klassekamerat, eg trur det var i første klasse på barneskulen. Det var utkledningsbursdag, og eg skulle være indianar. Mamma hadde kjøpt ein fin indianarparykk til meg, med lange svarte fletter og fjøyrpynt. Eg ville eigentleg være Sølvpilen, min store indianarhelt. Eg var jo med i Sølvpilenklubben, hadde Sølvpilenlinjal, og Sølvpilen fjøyrpenn. Eg elska å lese om Sølvpilen og hans modige venn Falk, og så Månestråle då, fantastiske vakre tøffe Månestråle ...  I huset til bestemor hang det ein kjole som mamma eller ei av søstrene hennar brukte som barn, ein smaragdgrøn kjole med glitrandre mønster, ein kjole som passa meg perfekt, og vips, så gjekk eg i bursdagen som Månestråle ... Eg skjønte jo ikkje då at det var rart for ein gut å kle seg ut som ei jente ... men i bursdagen skulle eg etterkvart skjøne at det ikkje var heilt greit.

Til å byrje med gjekk det heilt fint, eg la ikkje merke til om nokon syntes det var rart ... eg syntes jo eg var så fin, og sprang rundt og leikte med dei andre i bursdagen. Det var først då ei av dei vaksne damene i bursdagen stoppa meg og lurte på kven eg var si jente, at eg stussa litt, såg ho ikkje at eg var ein gut som hadde kledt seg ut? Trudde ho eg var ei jente? ... Og det var då det byrja, plutseleg begynte dei andre gutane å rope jente til meg ... Øyvind er jente, Øyvind er jente ... Og då først skjønte eg at eg hadde dumma meg ut, at det slett ikkje var greit for ein gut å gå med kjole ... Eg vart både sint og lei meg og kasta kjolen frå meg, og det var alt som skulle til ... ertinga slutta, men eg hadde alt fått ein lærepenge ...

Var det minna frå denne bursdagen som blussa opp att etter krenkinga i klasserommet? Eg ville jo ikkje være jente, og eg ville jo absolutt ikkje være feminin, eg var jo ein gut, og hadde aldri tenkt på meg sjølv som noko anna. Bortsett frå at eg som liten aller best likte å leike med jentene i bygda framfor gutane, likte å leike med barbiedukkene til søstra mi, likte handarbeid og juleverkstad, gjekk på leikarring og ... Herregud, eg var jo femi, eg likte jo alt som var "jentete" og feminint. Summen av det heile vart altså at eg var unormal, eg var ein femi ... ein skammeleg femidott ... 

Det var til slutt så ille at eg gjekk rundt og tenkte på det heile dagen, i alle fall så lenge eg var på skulen ... Eg var så redd for å være femi, at eg til tider var stiv av skrekk. Eg ville jo ikkje være femi, eg ville være ein heilt normal gut. Det enda med at eg vart svært sjølvmedveten og livredd for å seie eller gjere noko som kunne verte oppfatta som femi, og til slutt visste eg ikkje lenger kven eg eigentleg var.

Femiskrekken vart internalisert i meg, fulgte med meg på vidaregåande og vidare i livet, og vart ei rettesnor for kven eg ikkje ville være, meir enn kven eg ville være. Og det funka jo, for rett nok var og er eg ein mjuk mann, med mjuke verdiar, men eg fekk ingen kommentarar lenger på at eg var feminin, likevel, var eg livredd for at nokon skulle avsløre meg som den femidotten eg fortsatt trudde var inni meg. 

Så kva har endra seg no? ... Kvifor skrive eg om dette? Jo, fordi sjølv etter at eg "kom ut av skapet" for nokre år sidan, var eg fortsatt livredd for å bli oppfatta som feminin. Sjølv som homo var eg svært oppteken av å framstå som veldig maskulin og å "ta avstand" frå feminine og "skrullete" menn. I møte med feminine menn vart ubehaget så stort at eg ikkje klarte å være i nærleiken av dei. Og skrekken over all skrekk var Drag Queens, eg var livredd for Drag Queens, dei var jo sjølve symbolet på menn som var alt anna enn menn. Og eg kjende på djup forrakt, angst (og ein bitteliten fasinasjon) ... Etter kvart skulle eg skjøne at denne forrakten var meir sjølvforrakt og internalisert femi-fobi enn kva eg eigentleg meinte, men så lenge mi sjølvkjensle var så låg, hadde eg ikkje mot nok til å ta tak i desse kjenslene. 

Det som måtte til var eksponeringsterapi, ei kjend terapiform for å verte kvitt fobiar ... Som når du er redd for edderkoppar, må du gradvis eksponeres for dei, til du forhåpentlegvis klarer å halde edderkoppen i handa til slutt. Ikkje at eg samanliknar Drag Queens med edderkoppar, men fobimessig fungerte det omtrent på same måte for meg. - Men eigentleg var det ikkje eksponeringsterapi som var greia, eigentleg hadde eg heile tida beundra menn og kvinner som turde være seg sjølve og hata meg sjølv for ikkje å tørre det, og Drag Queens vart på ein måte sjølve symbolet på dette for meg.  

Vendepunktet kom på ein ferie for nokre år sidan, på Fire Island, ei øy i nærleiken av New York, som er kjend som sjølvaste arnestaden for homofil og lesbisk frigjering i USA. Der var eg på ferie med ein gjeng svenskar, som alle var store fans av Drag Queens ... og gradvis byrja eg skjøne kor viktig Drag var for den homofile frigjeringa, og kor modige dei som fronta Drag var ...

Ein kveld gjekk vi på eit Dragshow, og eg vart bergtatt av det eg såg. På scena stod det som kunne vore tvillingsøstra til Tyra Banks, ho kalla seg Shaquida, var smellvakker, rappkjefta og heilt fantastisk. Eg lo så eg fekk tårer i augene, og gråt ein skvett når temaet vart alvorleg ... og det enda opp med at eg sprang opp på scena då ho var ferdig, og stappa nokre dollarsetlar i bh-en hennar, (som er det største komplimentet du kan gi) medan eg kviskra henne i øyret, at eg kom heilt frå Noreg, og syntes ho var den vakraste Drag Queenen eg nokon gong hadde sett. Med andre ord, eg var euforisk. Smart og vittig som ho var, parerte ho kommentaren min for heile publikummet og sa "I didn´t get what you just said, except something about Norway, you´re a hunk, and that you love me" ... og alle lo, og eg lo med ... 

Og inni meg var det noko som hadde løsna, nemleg frykten og angsten for å være ein femidott, og redsla for feminine menn ... for kva er eigentleg gale med å være feminin? er ikkje det ein styrke meir enn ei svakheit? ... Kven er det eigentleg som bestemmer kva du skal meine og tenke om ting? ... 

Eg må likevel fortsatt jobbe med meg sjølv ... gamle sanningar heng enno att og må bekjempast ... og kva er då betre enn meir eksponeringsterapi? Eg har nettopp oppdaga RuPaul´s Drag Race, som er eit realitykonsept for å kåre USAs neste "Drag Queen Superstar". Dette er både utfordrande og underhaldande, og aller mest, heilt fantastisk. Kva passar betre då enn å avslutte med denne videoen som er ein teaser for sesong 7.  Alt godt - Øyvind 

2 kommentarer

Ingrid

12.03.2015 kl.22:51

?I'm not ashamed to dress 'like a woman' because I don't think it's shameful to be a woman?

? Iggy Pop.

Mimesis Heidi Dahlsveen

09.06.2015 kl.16:31

Åhh, Sølvpilen - også min helt. Jeg fikk ikke være han, jeg måtte være Tinka. Uansett, viktig innlegg om det sårbare rundt sin identitet.

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

39, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits