Hold kjeft Anne Grete Preus! ... Du syng for døve ører akkurat i kveld ...

Du syng for døve ører når du syng at "Du er god nok som du er", for eg føler meg absolutt ikkje god nok, eg kjenner meg ikkje god i heile teke. Eg kjenner meg berre mislukka, einsam og aleine, og vil berre kaste meg i senga, grave hovudet ned i puta og gøyme meg under dyna, og aller helst ikkje bli vekt før vårsola byrjar skine ...

- Og du prøver videre du Anne Grete, du gir deg ikkje, og fortset i same ukelege optimistiske tone med å synge at "Når verden går i mot deg, er det allikevel, ingen så iherdige som demonene inni en selv" ...

- Hmm, kva er det eigentleg du meiner med det da Anne Grete?. Er det noko som fantes inni meg frå før av som gjer at eg ikkje kjenner meg god nok? Eg kan jo ikkje være god nok - fordi daten eg var så begeistra for, vil jo ikke date videre, fordi som han sa "Æ kjænne ikkje det lille ekstra", og då må det jo være noko gale med meg må det ikkje?
Når han ikkje vil ha meg like mykje som eg vil ha han, så må det jo berre bety at eg har gjort noko gale, eller i alle fall ikkje har sagt og gjort dei rette tinga, eller vore ein spanande og interessant nok date? Og når han ikkje vil ha meg, vil vel ingen andre heller ha meg? ... Eg kjem vel til å være einsam resten av livet, trur du ikkje det? 

Åh, du syng og du syng du Anne Grete. - Eg nektar å høyre etter med meir enn eit halv øyre, men kva meiner du eigentleg med:  "Da gjør du skuffelsen til din lojale bror, Og pleier smerten tålmodig, Så den kan vokse seg sterk og stor"? ... Seier du at eg sjølv er ansvarleg for å tenke tankar som gjer at eg kjenner meg udugelig? At eg sjølv nærer opp under den vesle sorgen eg kjenner over den strandede daten, når eg brukar tid på å tenkje på alt vi skulle gjere saman, og drøymer fram scenarier om kor lukkelege vi kunne blitt? Eller prøver å finne svaret på om eg kunne gjort noko annaleis, og slik endra utfallet? 

Eg hater å innrømme det, men det byrjar å gi ei slags meining det du syng Anne Grete, kanskje er du ikkje så dum likevel ... og kanskje er ikkje eg så dum heller, som klarer å sjå at grunnen til at eg føler meg udugelig er fordi ein eg eigentleg ikkje kjenner ikkje vil date lenger? Eg kan jo ikkje akkurat tvinge han til å kjenne følelser han ikkje har heller. Og når eg tenkjer etter, så er det ikkje sikkert at han var den rette for meg uansett, han fekk berre eit lite overtak på meg i det at det var han som gjorde det slutt, og slik ga meg den vonde kjensla av å bli avvist. Og er ikkje kjensla av å bli avvist noko eg har jobba med å bearbeide heile livet? ... Er det avvisningsspøkelset som er dei Demonane Anne Grete syng om som finnes inni meg? ... 

Ja, det byrjar verkeleg å gi meining det du syng Anne Grete, alle dei vonde tankane og den låge sjølvkjensla bur verkeleg inni meg frå før, og vert av og til forsterka av ytre heindingar, men betyr det at eg ikkje er god nok? 

Svaret er sjølvsagt det motsatte, eg er meir enn god nok, eg er faktisk så bra at eg er altfor bra for ein date som ikkje vil ha meg, for han har ikkje skjønt kor god eg faktisk er. Det er han som har gått glipp av ein utrulig lidenskapelig, varm, stabil og lojal kjæreste. Han har verkeleg gått glipp av moglegheita til å bli kjend med ein fantastisk bra fyr.

Då har du jo rett likevel da Anne Grete, eg er god nok, god nok som eg er ... 

Så takk da Anne Grete, fordi du fekk meg til å tenkje litt, og fekk meg ut av den sjølvforsterkande negative tankespiralen eg var inne i. Og unnskyld for at eg ba deg holde kjeft. Neste gong eg behøver gode råd, skal eg sjekke om ikkje du har skrive og sunge noko om det også. For du er ei utrulig klok dame Anne Grete, og du er ikkje berre "God nok" - du er heilt utrulig bra, og det du skriv og syng er konsentrert livsvisdom og ei stor kilde til refleksjon, ettertanke og trøyst. 

Og sjølv om eg fortsatt kjenner det er litt trist at det ikkje vart noko meir mellom meg og ham, skal eg heller tenkje at draumemannen fortsatt er ein stad der ute, eg har berre ikkje funne han enno. Og om eg tenkjer på og verkeleg trur at eg er god nok, vil han oppdage og sjå meg også, før eller seinare ... 

En sang om når du ser deg selv i knuste speil ... 




 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

Skeiv Pappa

Skeiv Pappa

40, Oslo

Skeiv Pappa, med to born frå eit tidligare heterofilt ekteskap. Kom ut av skapet i voksen alder. I denne bloggen vil eg dele tankar og hendingar frå mitt "nye liv" - om korleis det er å starte på nytt i voksen alder og kva det innebærer av sorger og gleder.

Kategorier

Arkiv

hits